RORATY


    W okresie Adwentu w kościołach odprawiana jest Msza św. wotywna o Najświętszej Maryi Pannie, zwana roratami – nazwa pochodzi od pieśni śpiewanej na wejście, rozpoczynającej się od słów "Spuśćcie rosę niebiosa" - "Rorate caeli desuper". Zapala się wówczas dodatkową świecę, często bogato przyozdobioną, która podobnie jak jutrzenka wyprzedza wschód słońca. Sama świeca symbolizuje Maryję, patronkę adwentowego oczekiwania. Początki rorat w Polsce sięgają XIII wieku. Np. na Wawelu ta Msza św. gromadziła wielkie rzesze wiernych - wszystkie stany państwa, króla, duchowieństwo, senatorów, szlachtę, rycerzy, mieszczan i chłopów. Kolejno zapalali jedną świecę siedmioramiennego świecznika wypowiadając słowa: "Jestem gotowy na sąd Boży".



"Niebiosa, rosę spuście nam z góry"

1. Niebiosa, rosę spuście nam z góry;
Sprawiedliwego wylejcie, chmury.
O wstrzymaj, wstrzymaj Twoje zagniewanie
I grzechów naszych zapomnij już, Panie!

2. Niebiosa, rosę spuście nam z góry;
Sprawiedliwego wylejcie, chmury.
Grzech nas oszpecił i w nędznej postaci
stoim przed Tobą, jakby trędowaci.

3. Niebiosa, rosę spuście nam z góry;
Sprawiedliwego wylejcie, chmury.
O, spojrzyj, spojrzyj na lud Twój znękany
I ześlij Tego, co ma być zesłany.

4. Niebiosa, rosę spuście nam z góry;
Sprawiedliwego wylejcie, chmury.
Pociesz się, ludu, pociesz w swej niedoli,
Już się przybliża kres twojej niewoli.

5. Niebiosa, rosę spuście nam z góry;
Sprawiedliwego wylejcie, chmury.
Roztwórz się ziemio, i z łona twojego,
Wydaj nam, wydaj już Zbawcę naszego.